Levenskwaliteit

Dit lange bericht heb ik mijn ouders vanochtend gestuurd. Dit is dus hoe het met mij gaat. Wat is de zin van daar omheen te draaien?

"Lieve pap en mam,

Veel dank voor jullie lieve bericht. Het is een groot hart onder de riem voor mij. Ik moet dan ook huilen als ik het lees. Van opluchting, van verdriet, van dankbaarheid. Opgelucht ben ik omdat jullie toch nog iets van contact willen. En ook omdat jullie kennelijk de toekomst zonniger kunnen inzien dan ikzelf. Dat heb ik nodig, dat iemand namens mij vertrouwen heeft, omdat het mij er veelal aan ontbreekt.

Sorry dat ik misschien teveel complimenten ineens heb geschreven. Ze waren welgemeend, maar de waarheid ligt natuurlijk inderdaad ergens in het midden; dit was een momentopname die ik wilde delen. Ik ben nogal sentimenteel de laatste tijd. Ik wil het zo graag goedmaken met mensen die ik in mijn nood pijn heb gedaan!

Wat ik hieronder allemaal schrijf is ook een momentopname, maar wel een moment zoals ik er talloze heb. Het zien-zitten is de uitzondering, wanhoop en tranen de regel. Ik ben zo gewend aan wanhoop, het lijkt een tweede natuur geworden, dat kan ook meespelen. Anderzijds is mijn situatie toch ook echt van een soort waarvan door mensen gezegd wordt (bijvoorbeeld door een eerlijke verpleegkundige
in de kliniek en indirect door mijn psychiater) dat het niet onbegrijpelijk voor hen zou zijn als ik er een eind aan zou maken. Die wens had ik tot en met september af en toe heel sterk.

Tot nu toe ben ik alle keren naar de therapeutische boerderij geweest. Nu drie weken: zes keer. De eerste twee weken was ik net een zombie. Ik had het heel zwaar en zei niet veel. Nu gaat het ietsje beter, ofschoon ik nog steeds geen concreet idee heb wat dit me op de lange duur moet gaan opleveren. En wat als ik straks gewend ben aan de boerderij? Tegen de tijd dat het zover is moet ik alweer bijna afscheid nemen en ontstaat daar weer een gat. Ik verwacht maximaal een jaar te mogen blijven; dat geeft mij onrust. Maar alle beetjes helpen, zo wil ik het maar zien.

Ik voel me nog altijd heel alleen, ook al zie ik elke week een vriend(in). Er is een grote leegte, er is armoede (zo mag ik dat toch wel noemen), er is verveling en er zijn angsten voor het doen van dingen die ik zou kunnen. Bijvoorbeeld een wandeling maken in mijn eentje. Op zoveel plekken hier heb ik me rot gevoeld, dat de hele stad en omgeving beladen is met negativiteit.

Van Begeleid Wonen heb ik nog niets gehoord. Daaraan raak ik niet gewend, die afhankelijkheid van instanties. Dat lijdzaam moeten afwachten.

Ik heb zorgen. E. staat als een soort backup achter me, daar ben ik enorm dankbaar voor. Maar het liefst zou ik natuurlijk redelijk zorgenvrij zijn en op een echt gelijkwaardige manier contact met mensen hebben.

Ik heb last van hooggevoeligheid. Zintuiglijk (ik heb bijvoorbeeld de tv nog steeds geband) maar ook anderszins. Weten jullie nog dat ik als kind eens huilend met een gewonde muis op de trap zat, een muis die papa even later in het geheim heeft vergast? Zoals toen op de trap voel ik me nog altijd
heel vaak. Soms kan ik er niet van slapen. Bepaalde nieuwsberichten bijvoorbeeld. Ik kan er niet eens inhoudelijk over praten, zo gevoelig ligt het. Het is niet waar dat ik niet empathisch ben. Ik ben juist extreem empathisch. Alleen de sociale wereld van mensen, daar is voor mij vaak moeilijk in te komen.
Dat is Asperger: wel mee willen doen maar niet goed kunnen.

Ik blijf uitgeput, van een leven lang "ploeteren", zoals mijn psychiater het noemt. Sinds een jaar gaat het dus weer slechter: sinds ik ineens overspoeld werd door tal van onbetaalbare en onbegrijpelijke rekeningen in november 2008; de opluchting om mijn Wajong-uitkering was daardoor van korte duur.

Er is inmiddels zoveel wat ik geprobeerd heb, zoveel wegen die ik ingeslagen ben, alle met zo'n beetje nul op rekest. Afgezien van alle teleurstellingen heeft die chaos ook een bijna permanente ontreddering, weerstand en verlamming gecreeerd in mijn systeem. Wie zegt dat dit ineens wel lukt? Dit is het laatste wat ik nog wil en kan proberen, ik bedoel: dit met de therapieboerderij, de financiele beheerstichting en het begeleid wonen dat eraan komt.

Ik werk zo goed mogelijk aan verbetering van mijn levenskwaliteit, maar als dit niets oplevert dan wil ik echt niets meer proberen. Ik ben zo godvergeten moe... Ik denk ook niet dat dat kan, iets anders proberen. Dit is al behoorlijk pittig, al deze hulpvormen bij elkaar. Eigenlijk wil ik niet leven met geprofessionaliseerde, geinstitutionaliseerde en daardoor gefragmenteerde en vrij onpersoonlijke steun, maar heb geen keus. Ik heb al tot het uiterste gewacht om dit te doen. En dat ik vervolgens nog veel langer moest wachten dan het uiterste ligt aan de procedures bij instanties.

Schaamte om mijn toestand is aanwezig, maar die is nog wel van het minste belang.

Ik mis de humor en mentale scherpte die ik ruim anderhalf jaar lang had (ongeveer van de zomer van 2007 tot het voorjaar van dit jaar). Wel hing die scherpte nauw samen met een overlevings-woede (vaak letterlijke woede) die nu enorm is afgezwakt. Ook concentreerde zowat al die mentale energie zich op het internetten. Dat doe ik nu ook een stuk minder. Nu verzet ik méér werk dan toen ik nog zo scherp en humoristisch was, dat wel.

Misschien is het gewoon niet mogelijk het helder te zien op dit moment. Hopelijk dat ik later terugkijk en kan zeggen: "Dat is toen wel de ommekeer geweest, die periode. Vanaf eind 2009 is het met de juiste hulp langzaam beter gegaan - en gebleven! Vanaf toen kon ik eindelijk lachen!" Als ik dat nu maar
alvast zeker wist, dan zou ik me een stuk beter voelen. Vol vertrouwen. Nu weet ik het zo net nog niet.

Het blijft wankel en dat spijt me wel. Ik doe wat ik kan. Hopelijk kan ik méér als er eindelijk twee keer per week begeleiding aan huis komt. Wel heb ik bijna geen woedebuien meer gehad sinds mijn opname in augustus en september.

Ik wens jullie het allerbeste. Ik denk vaak aan jullie en mis jullie."

Comments

[Geplaatst door: Laurent]

Het komt wel voor dat de scherpe kanten van dit soort problemen wat tot rust komen als je ouder wordt. Misschien zit je inderdaad in een overgangsfase.
Het is mooi dat er toch weer toenadering is tussen jou en je ouders.

[Geplaatst door: mack]

Jawel, vertrouwen moet je hebben. Als je dat niet hebt, heb je niks.

[Geplaatst door: Laurent]

En wat de verveling betreft: je kunt prachtig schrijven en tekenen. Jawel, ik weet wel dat dat niet zomaar vanzelf gaat, maar denk terug aan de mooie dingen die je gedaan hebt en realiseer je dat bepaald niet iedereen dat kan.
Ook al gaat het niet geweldig; laat het niet los, blijf ermee bezig. Dat zijn dingen waarbij ploeteren wel degelijk zin heeft.

[Geplaatst door: sana]

.. en ik me gister maar afvragen waarom ik de enige in het gezelschap was die vond dat 'Pebbles' best een naam voor een vrouwtjeshond kan zijn.. De rest vond het ECHT een jongensnaam. Om jou dus ;) .

Mooie brief. Dapper. Knap. En puur... mooi. Jij.

[Geplaatst door: Laurent]

@Sana: terwijl Pebbles ook bij de Flintstones toch echt een meisje was.

[Geplaatst door: Linda]

Wat zijn wij verschillend... ik had gewoon geschreven: pa, ma, het gaan KUT!

Maar eeeh, heb je Hans al op papier?? Ik zit hier met smart te wachten hoorrrr.(geen druk verder)

En er is altijd een lichtpuntje, gewoon, dat er zomaar iemand aan je deur staat voor een kop koffie en een praatje ;-)

[Geplaatst door: FrankiePebbles]

Hans staat nog niet op papier, Linda. Nou ja, Hans en Tammar staan allebei op papier maar het wil niet goed lukken. Ook met tekenen zit het me niet mee. Dat wil ik zo beslist niet weggeven. Beschouw het maar als voorstudies. Het duurt dus nog even.

Die kerel van jou vind ik een behoorlijk lichtPUNT hoor. Wat weegt hij nog es weer precies?

[Geplaatst door: Linda]

Er is iig nog een vrouw die hem ervaart als een lichtpunt.. goed voor zijn ego.. :-)))

Het is mij verboden te praten over zijn gewicht, dus je moet hem aan hem vragen ;-)

[Geplaatst door: Jolie]

Lieve FrankiePebbles, kon ik je maar een hart onder de riem steken... Voor wat het waard is... (ik vraag me al een uur af: zou ze dáár nou wat aan hebben??) ...het komt me heel bekend voor: hier 'run-t het in the family en vriendenkring.' De mensen die het langst (30+ jaar) in mijn vriendenkring zijn en zullen blijven 'hebben' asperger, mijn beide ouders kunnen aardig wat aanvinken op de asperger-kenmerken-lijst; en depressies, 'seen it been there done that', daar heeft zo ongeveer mijn hele familie last van. Opnames? ("wie heb ik eigenlijk niet bezocht in een kliniek? Dat lijstje is waarschijnlijk het kortst." ;-)) Daarmee wil ik het niet bagatelliseren, integendeel: petje af voor wat je doorstaat! Hou moed, inderdaad, want er is echt hoop! Mijn vader, die sommige van jouw talenten ook heeft, geeft bijv. prachtige lezingen over wat je evengoed zijn "fieps" zou kunnen noemen. Maar waarom zou je zoiets fieps noemen -het blijft tenslotte kennis. Nu nog de juiste omgeving vinden waarin je ze kunt uitleven, een publiek dat ervan geniet. Mensen die rekening houden met je gevoeligheden. Ja ja, die zijn best moeilijk te vinden, kweeterallesvan, zelf ben ik er af en toe ook naar op zoek -maar mijn vader heeft nu een vrouw gevonden die vrede heeft met zijn stress-voor-feestjes. Om maar wat te noemen. Misschien is het maar een magere troost, ik bedoel maar: er ìs een draai mee te vinden.
En stel dat je ooit zou willen uitgaan met een mede-hoogbegaafde-asperger, ik kan je zó voorstellen aan mijn beste vrienden ;-) Behalve aan mijn eigen man natuurlijk ;-)) En als je 'gezellig' wilt babbelen met een mede-geboren-depressie-gen, mail mij, dan bel ik je terug, kan ik meteen mijn telefonofobe neigingen overwinnen ;-) Veel sterkte en inderdaad: houd moed!

[Geplaatst door: Gerda Maria Hendrickx]

Lieve Frankie Pebbles

Schrijftalent heb je alleszins en inderdaad ook ik geloof er in dat jij heel wat mensen zou kunnen plezieren met het outen van jouw verhaal.

Ik schreef het elders reeds hoe het komt dat velen samen met jou in een toestand terecht komen die als uiterst frustrerend wordt ervaren.

Wij maken vanuit het niet kennen van onze eigen gebruiksaanwijzing teveel grofstoffelijke energie aan en die kan niet door de flinterdunne kanaaltjes die ons met alles en iedereen verbinden.
Enkel via positieve gedachte, ontspanning en glimlachen kunnen wij de levensnoodzakelijke fijnstoffelijke energie aanmaken.
Wenen is een absolute aanrader indien alles teveel wordt want daardoor wordt de grofstoffelijke energie als het ware verpulverd en worden de energiekanaaltjes gezuiverd.
Daarna weer positief focussen en fijnstoffelijke energie aanmaken via de glimlach.

Trek je verder niets maar dan ook niets aan van reacties die naar onbegrip ruiken want die komen enkel van mensen die pas tot begrip komen via een gelijksoortige ervaring bij zichzelf of in hun nabije omgeving.

Verwijt deze mensen ook niets want sommige mensen dienen nu eenmaal eerst te ervaren alvorens te begrijpen. Ze doen het er niet om, ze weten gewoon niet beter en geloven ook vaak niet dat ook zij in zo'n situatie terecht kunnen komen als er teveel tegelijk op hen af zou komen zonder dat ze de tijd krijgen of nemen om het allemaal te plaatsen.

Focus je in de eerste plaats op je eigen welzijn en tracht gewoon je eigen energiesysteem te visualiseren.
Hou het simpel door je op positieve gedachten en de glimlach te focussen en trek in noodgeval aan de tranenbel ;-)

Weet dat medicatie dezelfde uitwerking heeft als drugs of alcohol. Het zijn slechts externe hulpmiddelen voor hen die 'nog' niet in staat zijn om hun natuurlijke energie-systeem via fijnstoffelijke gedachten-gang op fijnstoffelijk peil te houden.

Zorg dat je steeds enkele bemoedigende teksten bij de hand hebt waaraan je jezelf kan optrekken als de moed je weer in de schoenen zinkt en besef heel goed dat hetgeen jij doormaakt zich evenzeer afspeelt in het leven van mensen die het ogenschijnlijk heel goed voor elkaar hebben in dit leven.

Wie heel eerlijk is met zichzelf en de anderen die moet toegeven dat we niets zijn zonder de liefdevolle ondersteuning van anderen. Sommige mensen kwamen in hun 'andere' leven in een ander level (op een andere planeet) reeds tot bepaalde vormen van bewustzijn en zij hebben dus een zekee voorsprong op deze aarde van dit universum. De keuze is nu aan jou om van die anderen hun ervaring gebruik te maken om het jezelf ook gemakkelijker te maken op deze aarde van dit universum.

Wees dus heel blij dat internet bestaat en dat je op die manier vanuit onverwachte hoek op heel veel sympathie kan rekenen.

Liefs en weet dat ook jij het beste van het beste verdient, je moet het jezelf wel elke dag weer gunnen. Ik gun het jou van harte want ook ik an al de anderen hebben belang bij jouw welzijn want we zijn nu eenmaal onlosmakend met elkaar verbonden.

Dank voor jouw meerwaarde in mijn en andermans leven!

G. Maria .X
www.oriconet.nl